این فضا، به یاد و خاطرهی دوست، امید علمدار میلانی، دوباره جان میگیرد. سالها پیش، با هم مجلهی آنارکومارکسیستی خوشه را در همین حوالی راه انداخته بودیم. حالا این دنج میشود کلبهی زمزمهی سایههامان، در فقدان و خاطره.
تعریضی در حاشیهی یک روز ابری
۱. عزیزی برایم نوشت که باید پاسخی بنویسی. پیش خود گفتم: پاسخ را به پرسش مینویسند و حضور پرسش معطوف به تقلا و جستجوی حقیقت است. اگر جز این باشد ماجرای صداییست، خشمیست، عقدهایست که انعکاسی میجوید و تسلطی به مدد این و آن پژواک تهی. مینویسم، نه برای آنکه …